علامت آسمانی بودن عشق قداست است . زندگی با عشق رنج است ولی بی عشق مرگ . اما رنج عشق با امید وصال , گواراست . عشق را جز با رنج نفروشند . خدایا هدف عاشقی رسیدن به معشوق نیست .  یاریم کن دریابم هدف عشق ,عاشق پیشگی است نه رسیدن به معشوق . معشوق بهانه است . عشق هدف است .

امروز داشتم به اون روز هایی که در ایران دنبال کارهای ویزام بودم فکر می کردم . خداییش پوستم کنده شد تا این ویزا به دستم رسید . ما به خاطر اینکه همسرم هنوز سربازی نرفته مجبور شدیم کشور ترکیه رو برای گرفتن ویزا انتخاب کنیم . وارد ماجراهای گرفتن ویزای همسرم نمیشم که ماجراهایی داره بس طولانی . به دلایلی مجبور بودم به تنهایی به آنکارا برم برای مصاحبه . فک کن ... منی که تا به حال تنهایی پام و شاه عبد العظیم هم نذاشتم می خواستم برم ترکیه . با بدبختی تمام از طریق تلفن تونستم برای سفارت وقت بگیرم . هر ماه در 1 روز خاص اون هم از ساعت 8 تا 2 بعد از ظهر ایرانی ها می تون زنگ بزنن و وقت برای مصاحبه بگیرن . حالا فرض کن این همه آدم چطوری می خوان این کار  بکنن . هیچ راه دیگه ای هم غیر زنگ زدن وجود نداره . انگار عهد قجره . فقط مونده بود که دو زان بریم کنار سفارت خونه بشینیم و منتظر باشیم تا به ما وقت بدن . خلاصه با 4 تا تلفن شروع کردیم به زنگ زدن تا بالاخره بعد از 3 ساعت تماس برقرار شد و به ما وقت دادند .

حالا رفتیم بلیط بگیریم میگن چون تابستون شده بلیط هواپیما 2 برابر شده . مورد های دیگه رو هم بررسی کردیم . مثلا با قطار رفتن . می دونید... 2 روز طول میکشه تا با قطار به آنکارا رسید . خیلیه . نه ؟ آدم قکر میکنه ترکیه همین بغل ماست . خوبیش این بود که قطار از وسط دریا هم رد میشد و مسافرت تفریحی خوبی بود ولی چون من خیلی وقت نداشتم با توافق همه هواپیما گرفتم . در لحظات آخر بابام دلش نیومد من و تنها بفرسته و اون هم همراهم اومد . یه جوری برنامه ریختیم که صبح به آنکارا رسیدیم و شب برگشتیم . ظهر وقت مصاحبه داشتم . یکم استرس گرفته بودم . نیم ساعت زودتر به سفارت رسیدیم و دیدیم یه عالمه ایرانی پشت در سفارت وایسادن . خلاصه هر کسی که اسمش در لیست اونها بود با نشان دادن پاسپورتش وارد میشد . اول یه سری مدارکم و نشان دادم و چند تا عکس دادم و گفتند منتظر باشم . خوبیش این بود که همون جا انتخاب می کردی که می خوای به چه زبونی ازت مصاحبه کنن . فارسی ,انگلیسی یا ترکی . من هم چون هنوز خیلی به انگلیسی تسلط ندارم گفتم فارسی . رفتم و یه چند دقیقه ای منتظر شدم تا شمارم و اعلام کردن . وقتی به جای مورد نظر وارد شدم یه خانوم آمریکایی ازم پرسید که چرا می خوام برم امریکا . من هم گفتم که احتیاج به ویزای تحصیلی دارم و ...اون هم مدارکم و نگاه کرد و گفت که فلان مدرکت نیست . وقتی برای گرفتن ویزا اومدی فلان مدرک و هم بیار. به همین سادگی تموم شد . با تعجب گفتم تموم شد . گفت :آره . من و بگو کلی کفرم در اومده بود که این همه راه اومده بودم اونجا که فقط بپرسه چرا می خوای بری ؟ نمی دونید چی همه حرف آماده کرده بودم که بزنم . خلاصه خوشحال از این که بالاخره بعد از این همه جون کندن تونستم ویزا بگیرم از سفارت خونه بیرون اومدم و مثه کسایی که نامه اعمالشون و دست راستشون دادن خوشحال و خندون به طرف هتل رفتیم . باورم نمی شد که مصاحبه برای گرفتن ویزا این قدر راحت باشه . ولی قابل ذکره که قبلش پوستمون کنده شد , گوشتمون آب شد . استخون هامون هم داشت تبخیر میشد که بالاخره تموم شد .

رفتن به آنکارا اولین مسافرتم برای تفریح یا کار بود  . تا به حال عراق و عربستان رفته بودم ولی خب کشور های دیگه نه ! با این که موندنمون در آنکارا 12 ساعت هم نبود ولی از این که به جای دیگه ای غیر از ایران اومده بودم خوشحال بودم . واقعا این که می گن آدم تو سفر پخته می شه راست می گن . وقتی که برای اولین بار می خواستم برای زندگی به  یه شهر دیگری دور از مامان بابام برم بابام بهم حرف قشنگی زد . گفت  زندگی در یه شهری غیر از اون شهری که پدر و مادر آدم زندگی می کنن باعث می شه که دیدت از زندگی عوض بشه و زندگی رو اون جور که الات هم سن و سال هات میبینن نبینی . دنیا فقط اون جایی نیست که تو در اون زندگی می کنی. دنیا ادمایی داره با نگرش های متفاوت , فرهنگ هایی گوناگون و شیوه های زندگیه خاص . زندگی در مکان های مختلف برات کوله باری از تجربه رو ایجاد می کنه که شاید هم سن و سالهای خودت بعد از سالها زندگی به اون برسن . پس از این موقعیت هایی که داره برات ایجاد میشه کمال استفاده رو بکن . من هم با این دیدگاه قشنگ شهری که زادگاهم نبود ولی 20 سال از زندگیم و اونجا گذرونده بودم و ترک کردم و برای به دست آوردن تجربه های جدید در زندگیم , این طوفان حوادث و همراهی کردم . الان خیلی احساس خوبی دارم . به خاطر اینکه هنوز ربع قرن از عمرم گذشته و به اندازه سالیان سال تجربه دارم . ولی نمی دونم این تجربه ارزش اون دلتنگی هایی که من کشیدم و داشت یا نه.

الان اومدن دو مطلب دیگه هم نوشتم ولی پاک کردمش . با خودم گفتم شاید اون شخص دوست نداشته باشه من اون موضوع و که  به خودش مربوطه بنویسم . ولی خب خیلی دوست داشتم که بنویسم . چون احساس هایی بود که برای بار اول تجربه اش کرده بودم و دوست داشتم تو وبلاگم موندگار بمونه . شاید ازشون اجازه گرفتم و یه روز نوشتمش.

امروز هم برای اولین بار در اینجا شیرینیه کشمشی درست کردم . نمی دونید چه زحمتی کشیدم تا درست شد . ولی وقتی تو فر گذاشتم وارفت . به همین سادگی . خب یکی نیست بهم بگه وقتی بلد نیستی چرا درست میکنی . از همون اول درست نکن تا ضایع نشی . خلاصه که نه دست پختم چنگی به دل میزنه نه شیرینی پختنم . حالا من یه چیزی میگم شما چرا باور می کنید . خب اولین بار که خمیر بشه دومین بار هم که بسوزه سومین بار هم وابره چهارمین بار بالاخره درست میشه . البته میترسم مثه سمنوم بشه . سومین بار هم جونه ها خراب شد و به زباله دان منتقل شد . خب پیر زن هاشم بلد نیستن سمنو درست کنن من که جای خود دارم. 

شاد باشید

شنبه 3/26/2011  ساعت 9:47 شب